Stenenverzamelaars heb je in soorten. Sommigen leggen zich toe op het verzamelen van mineralen, soms zelfs microscopisch kleine vormen (zgn. micro-mounts). Anderen houden zich vooral bezig met fossielen, de versteende resten van planten of dieren. Bijvoorbeeld zee-egels, sponzen, koralen, haaientanden, schelpen, mammoetbotten etc. Binnen deze hoofdstromingen kun je echte specialisten tegekomen. Zoals verzamelaars van diverse zandsoorten, die wereldwijd zandmonsters uitwisselen. En ik ken een onderzoeker van minuscule fossiele visschubjes, zó klein dat er een elektronenmicroscoop aan te pas moet komen om ze in detail te zien.
Naast het verzamelen en bestuderen van stenen bestaat
er nog een heel scala van verwante
activiteiten: bijv. fotograferen van mineralen, prepareren van
bodemprofielen,
slijpen en bewerken van sierstenen, beeldhouwen in steen, en zelfs het
professioneel bouwen van zandkastelen...
Verzamelaars van zwerfstenen lijken nogal in de minderheid. Veel
stenenverzamelaars halen hun neus op voor die verweerde
en modderige akkerproducten. Ze hebben ongelijk.
Vast gesteente komt maar in een paar gebieden in ons land aan de
oppervlakte:
in de omgeving van Winterswijk (de zgn. Muschelkalk), bij Losser
(zandsteen)
en in Zuid-Limburg (mergel, steenkool).
Voor
het overige is een groot gedeelte van Nederland bezaaid met
zwerfstenen.
Of met een duur woord 'erratica'.
Die naam 'zwerfstenen' betekent dat het stenen zijn die van elders naar
ons land zijn getransporteerd, door rivieren of door gletsjers in de
IJstijd.
Het kunnen rotsblokken zijn met een gewicht van vele tonnen. Of
vuistgrote
veldkeien. Of grind, kiezelsteentjes van enkele centimeters groot. Maar
ook zandkorrels die je met het blote oog nauwelijks
kunt zien. Allemaal zijn het afbraakproducten van gebergten in
Scandinavië, België, Frankrijk, Duitsland of Midden-Europa.
Wie
geïnteresseerd is in dit geologisch afval kan materiaal
in overvloed vinden.