Als je per trein het hoofdstation Groningen binnenkomt (of er wegrijdt) kan deze muurschildering (foto boven) je niet ontgaan. Nu trein ik heel wat af maar tot dusver heb ik onderweg nergens zo’n welkomstgroet gezien.
De muur bevindt zich aan de achterzijde van het zogenaamde Glaudécomplex, een aantal 19e eeuwse panden langs het Herewegviaduct, waarin ooit rijwielhandel Glaudé gevestigd was. De panden staan op de nominatie om te worden gesloopt, om plaats te maken voor het tracé van een Groningse regiotram. Het is een zeer omstreden plan. De aanbesteding daarvoor is december vorig jaar gestart, maar de tegenstanders hebben hun verzet nog niet opgegeven.
Aan de Zuidzijde van de Herewegviaduct, tegenover de Rabenhauptstraat lag vroeger de zgn. Ennam-locatie. Een bedrijventerrein met een lange geschiedenis, die teruggaat tot ca. 1906. In dat jaar vestigde een zekere Derk Bakker daar een automobielen- en motorrijwielenhandel. In 1911 richtte hij de Eerste Noord-Nederlandsche Automobiel Maatschappij (ENNAM) op. In 1982 werd het bedrijf overgenomen door Opeldealer J.K. van der Molen. In 1997 verhuisde Van der Molen naar een nieuwe vestiging aan de Europaweg aan de Oostkant van de stad. Het Ennam-terrein werd verlaten en lag een aantal jaren braak in afwachting van nieuwbouwplannen.
Vanaf 1997 werd het terrein een
toevluchtsoord voor krakers, autonomen, kunstenaars en andere vrije
geesten. Tijdens de fraaie zomers van 2002 en 2003 was de Ennam-terrein
omgetoverd tot een feestlocatie. Iedereen was welkom op dit Puintuin
festival (*). De tijdelijke bewoners hadden zich op creatieve manier
uitgeleefd op het hergebruik van diverse afvalmaterialen. Er heerste
een relaxte sfeer. En het was op zich al bijzonder om te zien hoe zich
op deze plaats een stukje stadswildernis had ontwikkeld.
Plannen voor een volgend festival in 2004 werden door de gemeente
echter gedwarsboomd. En niet lang daarna werd het terrein afgesloten.
Nu is de Ennam-locatie definitief geschiedenis. Het terrein is
volgebouwd met nieuwe woningen. En een lang, lelijk scherm verbergt het
zicht op het spoor erachter.
Gelukkig is aan de kant van het
station het stukje muur met zijn welkomsttekst nog steeds met rust
gelaten. Ik vermoed zelfs dat de gemeentelijke groenwerkers ervoor
waken dat de tekst niet door onkruid wordt overwoekerd. Mijn rondgang
langs de Groningse stadsmarkeringen zou niet compleet zijn zonder deze
niet-officiële, prettig anarchistische, en vooral zeer spontane
muurversiering. Er gaat niets boven Groningen..!
(*) In latere jaren werden op andere plekken soortgelijke alternatieve festivals georganiseerd. Die heb ik echter niet zelf bezocht.
Meer:
Kop van de Hereweg, Glaudelocatie
