26 november 2011 - Afgelopen zaterdag stond ik met enkele vriend(inn)en en nog een paar honderd andere Muvrini-fans voor de deur van de Martinikerk in Groningen. De verwachtingen waren hoog gespannen. Zou I Muvrini tijdens deze tournee weer terugschakelen naar hun roots, de polyfone zangstijl waar zij zo beroemd mee zijn geworden?
De
concertreeks was door
Paradiso aangekondigd als
semi-akoestisch. En de gekozen locaties (de Martinikerk, kerkgebouw De
Duif in Amsterdam en de St. Jozefkerk in Tilburg) versterkten het
vermoeden. Maar ook los daarvan kon ik mij in Noord-Nederland
nauwelijks een mooiere plek voorstellen dan de Martinikerk, een
bijzonder podium voor concerten, lezingen en andere evenementen. Dus
het was hoe dan ook een unieke gelegenheid om I Muvrini daar te zien
optreden. Vele fans - en zeker niet alleen Groningers- hadden kennelijk
dezelfde gedachte. Achteraf hoorde ik van organisator de Oosterpoort
dat het concert met naar schatting 750 bezoekers zo goed als
uitverkocht was. De kerk zat in elk geval stampvol.
Gewoonlijk ben ik niet zo van de superlatieven. Maar deze keer maak ik toch een uitzondering. Om het maar meteen kort samen te vatten, het was weer een fantastische muziekbelevenis. De groep trad aan in een wat andere samenstelling dan voorgaande jaren. Jean François en Alain Bernardini waren nu in gezelschap van Stephane Mangiantini, Jean-Charles Adami en Maurice Gregoire. Jean-François Ott (cello) en Wolfgang Schadlich (piano) verzorgden de instrumentale ondersteuning. Vooral Jean-François Ott vond ik een aanwinst. De warme klank van zijn cello en de pianobegeleiding van Wolfgang Schadlich vormden een prachtige aanvulling op de zangers.
Geopend werd met drie traditionele a capella liederen: Salva sancta parens, Requiem en het bijna klassieke Agnus Dei. Vervolgens enkele eigen nummers : A tè Corsica, Sara en Di. Dat zette meteen de toon. Die wonderlijke mix van traditionele liederen en eigen composities, en bovenal die indringende, gedreven zangstemmen van Jean François en Alain, daarin zit voor mijn gevoel het hart (en de ziel) van I Muvrini. Hun CD’s van de afgelopen jaren getuigen van een voortdurende vernieuwing. Maar tegelijk was daarop steeds minder polyfonie te horen. Dat I Muvrini deze avond weer het accent legde op de voor hen zo karakteristieke zang was zonder twijfel een schot in de roos. Wat mij betreft mag de groep om de paar jaar met zo'n “back to source” selectie langskomen. Na Un ti ne scurda - een bekende meezinger - en een minicursus Corsicaans aan de hand van het lied voor Moeder Aarde (Gaïa) zat de stemming er goed in. Jean François bleek bovendien ook een paar woordjes Nederlands te hebben opgepikt. Variërend van “stofzuiger” en “fietsenstalling” tot en met “kijk uit je doppen”, “doe normaal man” en schuldencrisis”. Zijn grapjes en verhaaltjes tussendoor werden vlot vertaald door Marlene Lokin. Achteraf hoorde ik van anderen dat zij deze intermezzo's achterin de kerk of vanaf het balkon in de zijbeuk niet of nauwelijks hadden kunnen verstaan. De akoestiek had blijkbaar toch wel zijn beperkingen.
De
setlist bevatte meest
oudere, bekende nummers. Naast
de eerder genoemde kwamen ook Alma,
Si natu paisanu, Terzettu, Lode di
u sepolcru en Terra
aan bod. Ik dacht ook Barbara Furtuna
gehoord te
hebben maar daar ben ik niet helemaal zeker van. Twee nieuwe nummers
vielen mij op: A zitellina
(waarin Jean-François teruggrijpt op zijn
kindertijd) en het ontroerend mooie Pace
Santa, voor mij de verrassing
van de avond. Ik hoop dat nog eens op cd of dvd te kunnen beluisteren.
Maar het staat niet op het nieuwste, net uitgebrachte album A tè
Corsica. Misschien op cd in 2012?
Bij de toegiften raakte ik een beetje de tel kwijt. Het waren er minstens vier: een fraaie uitvoering van A morte di Filicone door Alain. Een opmerkelijke cover van No woman no cry (met alle zangers gezellig op krukjes in een kring). Daarna volgden nog Fate en Qui sin a l'umanita (een ode aan de mens(elijk)heid). Dat laatste nummer heeft net als Gaïa (of het aloude strijdlied A voce rivolta) het vermogen om het hele publiek op de been te brengen en uit volle borst een paar regels Corsicaans te laten meezingen. De Groningers kregen er geen genoeg van.
Wat ik mij vooraf ook had voorgesteld, Muvrini steeg er met dit indrukwekkende optreden nog een heel stuk bovenuit. Je moet eigenlijk niet vergelijken, maar deze avond kwam kwam dicht in de buurt van het voor mij bijna perfecte concert in Voorst, Brussel 2005. Andere Muvrini-fans die veel meer optredens hebben meegemaakt dan ik kunnen het vast beter beoordelen. Maar gezien ook de reacties op Corsica prikbord zou het mij verbazen als de concerten van 2011 niet bij de beste optredens van I Muvrini in Nederland gerekend gaan worden.
Video's van de concerten, nov. 2011:
[www.youtube.com/watch?v=uImDOeyMX00 ]
[www.youtube.com/watch?v=_ld4WbUhLbE
]
[www.youtube.com/watch?v=g-pf-NfJoiw
]