De Corsicaanse
groep I Muvrini kenmerkt zich door de
opvallende, indringende
zangstijl van de broers Jean François (Ghjuvan Francescu) en Alain
(Alanu) Bernardini. In de loop van de afgelopen vijftien jaar hebben
hun Corsicaanse wortels zich verder vertakt in de richting van de
wereldmuziek. Het resultaat is een wonderlijke mengeling van
traditionele Corsicaanse polyfone
liederen en eigen
composities waarin je Keltische, Spaanse, Afrikaanse of nog andere
invloeden kunt horen doorklinken. Ook in de begeleiding zie je ongewone
combinaties: de kern wordt gevormd door keyboards, gitaar en slagwerk.
Daaromheen zijn er door de jaren heen wisselende combinaties geweest
met o.a. oude instrumenten uit de volksmuziek, zoals de cetera - een
Corsicaanse citer - (bespeeld door Jean Bernard Rongiconi), de hurdy
gurdy of draailier (Gilles Chabenat), doedelzak (Loic Taillebrest),
accordeon (Régis Gizavo), of tegenwoordig een elektrische viool
(Laurence Dupuis). Ze dragen allemaal bij aan de typische
Muvrini-sound. Tenslotte zoeken de Bernardini's dikwijls de
samenwerking met andere zangers. Solisten als Josephina Fernandez, Tina
Arena of Sting. Op hun laatste album treedt zelfs een 500-stemmig koor
aan (I Muvrini et les 500 choristes).
Volgens critici doet I Muvrini met zulke experimenten afbreuk aan zijn vroegere stijl. Maar dat wordt vaker beweerd van artiesten die andere wegen verkennen. En I Muvrini is al meer dan twintig jaar bezig zichzelf te vernieuwen en over grenzen heen te kijken. Hun interpretatie van wereldmuziek is tegelijk populariserend èn authentiek. Die mix zal niet iedereen bevallen, en kan ook niet altijd even geslaagd zijn. De grote kracht van de Muvrini's is wat mij betreft hun uitstraling van eenvoud en integriteit. Vooral dat laatste maakt hun muziek zo invoelbaar, ook voor een groot publiek.
Veertien
jaar geleden hoorde ik de stemmen van Jean François en Alain voor het
eerst, op de autoradio tijdens een geologische excursie in Duitsland.
Hun succesvolle gouden cd "Curagiu" was toen net
uit. Sindsdien gaan er weinig weken voorbij zònder mouflonmuziek (*).
Wat de groep kenmerkt is overigens niet alleen hun muziek, maar ook hun
uitgesproken idealistische instelling. Vooral bandleider Jean François
Bernardini geeft op vele manieren blijk van zijn poëtische
gedrevenheid. Hij schrijft liedjes, gedichten en andere teksten,
componeert muziek en richtte een vereniging op met sociaal-ethische
doelen (de Association
pour une Fondation de Corse).
Na afloop van hun concerten, zeker in kleinere zalen, nemen de
bandleden vaak de tijd om hun bezoekers te begroeten. Ook op die manier
onderstrepen zij datgene waar zij ook over zingen: respect voor
anderen, elkaar ontmoeten.
(*) I Muvrini: het Corsicaanse bergschaap, de mouflon, is het symbool van de vrije, onafhankelijke geest van de Corsicanen.
Enkele video's van I Muvrini (op Youtube staan er veel meer):
Amareni (met een compilatie van oudere foto's) dank aan micha2a
Erein eta joan (Je sème et je m'en vais), met Josephina Fernandez; dank aan oggys
Meer:
I Muvrini
de officiële website van de groep
Terra Corsa
website over I Muvrini en Corsica, speciaal voor fans in Nederland en
België
I Muvrini,
unofficial website: the latest news, concert agenda and
exclusive
videos and pictures of this band of Corsica. Website van Petra van der
Veen
Corsica prikbord, rubriek i muvrini.
Op dit forum wordt veel uitgewisseld over i muvrini, achtergronden,
concertinfo, reacties etc.
Radio France Internationale
biografie van I Muvrini (bij tot dec. 2006)